حرمت روشنی
این یادداشت ها تقاطع تمام باورهایم است!
خلاصه بودن خلاصه کردن خلاصه شدن مختصر گفتن کار ما شد! به دنیای بدون شرح رسیدیم!!! {زندگی شرح هزاران لحظه است، هزاران لحظه ناگفته،نانوشته،ناخوانده، ناسروده!!! هزاران لحظه نادیده،ناشنیده،نا پیموده!!! باز از جهان عقب ماندم،یادم نبود حوصله ای نیست،باید مختصر گفت...} خلاصه رسیدیم به mp3 ها DVD ها... آنهم در روزهایی که دل، بیشتر تنگ می شود! حرف بیشتر می پیچید!!! روزهایی که آگاهی افسردگی شد! تنهایی انزوا شد! دلتنگی وابستگی شد!!! زندگی شرح هزاران لحظه است... زندگی شرح لحظه های باهم بودن است... زندگی شرح لحظه های هدر رفته در خلاصه هاست! {ادامه دارد...این درد بشری} نه دل ما خونین تر بود، ما غمی بزرگ را میکنیم دانه، که هیچ کس درین وادی آبش را نگرفت و هرکسی آنرا نخرید ونخورد!!! وما چقدر در کف پاهایمان غمی بزرگ را پیاده دویدیم تا دمی در گوشه قلبت بیاساییم!!! ومارسیدیم به شبی از روشنایی تو! وتو چقدر دیر کردی رسیدنت تا فاجعه را!!! حرفهایم درین کوچه چه خاکی خوردند تا به سبزه زار دلنواز شنیدنت رسیدند!!! حرفهایی که در پس کوچه های حنجره مان دیوار شد، سد راه این آواز بود:بامن بمان ای خدای مهربان از مرگ میگویم که عادت نکنم به ماندن!خدا وقتی مرا بدرقه میکرد گفت جایی میروی که دل ها را می شکنند مبادا غصه بخوری.من همه جا هستم باتو! گفت در کوله بارت عشق میگذارم که بگذری! قلب میگذارم که درآن جا دهی! اشک میدهم که همراهیت کند و... ومرگ میدهم که بدانی باز به سویم باز میگردی!!! راستش مرگ بدترین چیز نیست که برای ما اتفاق می افتد... چون از مرگ می نویسم احساس بودن دارم ... من برای خدا دلتنگم مثل کودکان فکر میکنم اگر بمیرم خدا را می بینم... خوبان من زندگی هر آدمی با مرگش زیباست!اگر چه افسرده خویی چون من آن را بنویسد وبیشتر از همگان ازآن غافل باشد.... این طرح یا شعر تازه ازسلولهای مغزم تراوش کرده تقدیم به روزهای بعد از مرگم میکنم! .... شب دیر بود ! خواب کوچه سنگین میکرد پلک های حوصله ام را! سر میکشیدظلمت این شب! وسجاده دلگرمی های من درایوان لطفت پهن بود! اگر چه روشنی دعای همسایه یار من بود اما... اما ایکاش وسعت این خانه که مجال زیستن دادِیَم کمتر میبود تا به چشمی روشن بسنده بود! درسرزمین عشق شادی ات راهرطورکه دوست می داری،نشان بده اما غمت رانه! باغمت مهربان باش،کنارش بنشین،نوارشش کن، بگذار قطره اشکی جلوی چشمانت را بگیرد. نفس هایت را آرام آرام باغمت یکی کن،بگذار غم باتو بیاید، باغمت درد دل کن! تصویری بکش،شعری بخوان،کلمه ای بنویس،گلی در گلدان بگذار، بایست وبه آسمان نگاه کن،! به یک دوست سلام کن، نیایش کن وکم رنگ لبخند بزن! آری! شادی ات راهرطور که دوست می داری،نشان بده اما غمت رانه! به غم فرصت بده در تو آشیانه کند،سپس پروازش ده! آن گاه از پرواز غم،اوج بگیروشادمان شو! "درتماسم" همین امروز خبر رسید از
بی خبری هایم
مکالمه نشده درتماسم
طنین باران خورده ام
سیم های رابط رانم می گیرد نترسم بتو... صدایم پاییزی
میشود خش
خش می کند زیر قدمها گفتنی
هایت که خود
رابزنم به آن راه
راهی بی گریز از تو... که
در محدودۀ صبوریت
همیشه صامت مانده ام صدای نشنیده ات به سمت دلم می
رود مفهوم می شوی در هوای نگرفته امت تا چند... زیر پیراهنت تا می خورم که آسمانی ازخراشت بردارم
تو که خوب میدانی،
در حوالی صدورت جامانده ام! حالاچقدردر توقع ات توقف کرده ام پل می شود،آخرین ایستگاه
انتظارت ومن که زیر
قدمهایت آواره
می شوم
هوای اجابتت سر به کوه
می گذارَدَم
ودر حاشیه کلنگی ات
تجزیه می شوم عتیقه ام می مانی اینسان که
دلخوشی ات راسنگ
تا سنگ
باستانی می کنم چه مختصر به من
منتهی می شوی
قبل از آنکه
درزوایای باورت تصویر شوم لبخند ژوکُندم را دست کم نگیر بیشتر
ازین باز می شوم
اینکه عریضه ات می شوم از رنگ ورو
نمی روم
نمی مرگم
نگاه عاشقِ توضمانتم می شود هنوزهم در ذهن تو معلق مانده ام ازاینکه ترا دارم بسیار عاشقم فرخند مهربانم... آنچه را نوشتم نه برای دلخوشی ات ونه باور دوست داشتن ونه به اینکه شبیه حُرمتت نگه ات دارم،که شعرهای من پرازجای
خالی توست چه دل بهانه ی ترابگیردوچه نگیرد اینکه درمن هستی ونبض تو در دقایق من میزند شکی نیست میدانم چیزی به یادت نخواهد ماند تو هنوز خیلی وقت داری وروزهای خوب تو درراه است بعدعبوراز من،عبورهای پی درپی ای خواهی داشت وچشمان توشاید روزی به دفترمن بیفتد که دیگر نیستم گرچه تمام حجم تنم بوی نرسیدن میدهد ولی من نرسیدن را دوست میدارم چون همیشه مرا درانتظار میگذارد که هنوز باید بروم...
ازهمین روزهای دلتنگی آغاز شد! از همان روزها،حرف های من درکوچه گردیهای تابستانی کسی را خنک نمیکرد! از همان روزها،این دنیا - این پدر ترش رو-مرا به روزهای خوب خود،دعوت نمیکرد! هرچه ناصبوری ست در دلم، مال همین روزهای گرم تابستانی ست! هنوز یک ماه دیگر مانده،به پاییز وزمستان بهار رهایی! اگر صبوری برایم نیاورید،من از خدا که می گویند بزرگ است: یک آسمان ابری ویک دشت بی صدا میخواهم من از خدا فقط یک مرگ می خواهم ازهمین روزنه، ازهمین روشنی، که سهم من است! برای تمام این بغضم، برای تمام بی صبری ام، کمی آسودگی فقط با مرگ ، از خدا میخواهم! حرفی اگر هست،در دل شیداست! من آنطرف خلوت طلوع سپیده ،آبی میکارم! تادرین قحطی ،نیاز عابران را از سمت وضو سلامت گرداند، نکند سپیده بی سلام عابری به معبود سرزند!!! خدا یارت باشد وطن رنجورم، درین روزها که می روی تا باز مغشوش باشی! بینی
زیبا یا زیبا بینی!؟ موقع
تولد،نوزاد به چه چیز"نگریست"...که"گریست"! آدم
"بعد"بین..."بد"نمی بیند.
"نادان"...همیشه "نالان"! اگر"خوبی"را،به
خوبی ببینی"خوبی"... حرف های
"بامزه"را..."مزه مزه"کن! "حرف
حساب"بزنیم..."بی حساب" حرف نزنیم. درزنگ"ریاضیات"،"ریاضت"
می کشیم...چون حرف حساب زده می شود!
درآیینه،"مشاهده"نکن..."مشاوره" کن. آنچه "خواستیم".....چقدر "توانستیم"!؟ "احتیاط کن"...زبان،"وسیله نقلیه"است!
گاهی در "دید"خود..."تردید"کن. با
"زبان خوش"..."زمان خوش"بسازیم. "یارگیری"...جهت "یادگیری"است. "حرفه
مان حرف زدن"است...یا"حرف های حرفه ای" می زنیم!؟ برای
اینکه "لک آیینه"را پاک کنم..."صورتم را شستم". "سخن
دانی"...مقدمه "سخنرانی"... برای
"متحول"شدن...دوباره "متولد"شدم... اگر تا"نوک بینی"خودرا
می بینی...احتیاج به عمل "خودبینی"داری! هر
وقت"با خود"برخورد کردم..."بی خود"نکردم. سکوت را نمی توان
"ترجمه"کرد...باید آن را "تجربه "کرد. روابط
"مثبت"...بهترین "ثروت"...
برگرفته از مجله موفقیت شماره171 صلاح می بینم برای نظربلند بالای دوست عزیزم خانم خاوری یک باز خورد نشان دهم... وقتی من مطلب قبلی رابرای وبلاگ می نوشتم ،از مزار پدرم آمده بودم... درباره پدر... چون هر کس از پدر می گفت خوب می گفت !در حالیکه در ذهن من سوالات زیادی درباره عملکر د پدربود! وقتی من به افراد برگشتم ،متوجه شدم هر کس با توجه به کمبودی که دارد یا اشکالی که هست واگر پدر میبود ،اینگونه نمی بود نظر میدهند! البته این درمورد سایر اطرافیانمان هم صدق میکند،اگر چه بیشتر میخواستم بگویم این تعاریف بیجا گاهی نمی تواند رفتار ها وعملکرد های مارا توجیه کند. من دوستانم را کم یا زیاد عاشقانه دوست دارم،اگر چه میدانیم که همه در مسیر زندگی مان گاهی خوب گاهی بد عمل می کنیم،اما تا زنده هستیم فرصت جبران خطاهایمان را داریم! این وبلاگ قرار بود از نظریه پردازی های روانشناسانه دور باشد اما عاجزم که حوزه مطالعاتم درین زمینه است ودر پشت تمام نوشته های این وبلاگ هم یک ایده ،یک باور وجود دارد. از دوست مهربانم خانم خاوری عاجزانه می خواهم ازین راه دور مرا بدون گلایه دوست بدارد تا از نزدیک باو همدلی کنم... هنوز هم می پرسم :چرا وقتی فیزیک باهم بودن را داریم،عاطفه باهم بودن را نداریم! چرا وقتی این عاطفه راداریم فیزیک باهم بودن را بدست نمی آریم! امروز دانستم که حرفهای ناگفته بسیاراست مثل حرف پدر! مثل حرف پدر،که آنقدر نگفت تادر لحظه آخر وقتی دست به قلم گرفت، یارای نوشتن را نداشت، وقلم از دستش افتاد و آن حرف گم شد! ومن باید بنویسم،یادم باشد هر روز بنویسم که اگر رفتم ناگفته نمانم! خودم خودرا بگویم،تا دیگران تعریفم نکنند،تا نزدیکان وفرزندان ودوستان از روی خود مرا تعریف نکنند! امروز فهمیدم در کودکی مثل حالا می پرسیدم خانه ما کجاست؟ ووقتی فهمیدم ،دانستم باید هر روز چمدانم را کوچک وکوچک تر کنم، اما چه کنم وقتی: چمدان دلتنگی هایم _ هرروز که بیشتر می شناسم _بزرگتر می شود! امروز فهمیدم آب قم شور است!امروز فهمیدم منتظر نیستم!
| Design By : Night Skin |
بگذار ذهن خسته ام را
به ایوان (برنده)یادهایت ببرم
واز پرنده سالخورده تنهایی هایت بخواهم،
برای بدرقه بادهای دلتنگی
آوازی مرطوب سردهد.
بیشتر از آن یادم بماند،
به کلکین سرخورده همسایه بسپارم
حلول رنگین کمان را
با دیدگان تو قسمت کند....
